Analiza Piosenki 'Siedem Mórz Siedem Lądów’ Edyty Bartosiewicz

Wprowadzenie: Metafora Życia i Wędrówki

Utwór 'Siedem Mórz Siedem Lądów’ Edyty Bartosiewicz, pochodzący z albumu 'Sen’ z 1994 roku, to więcej niż tylko piosenka; to głęboka refleksja nad ludzkim życiem, samotnością i poszukiwaniem sensu istnienia. Bartosiewicz, znana z poetyckiego i introspektywnego stylu, w tym utworze używa bogatej symboliki, aby opowiedzieć historię podróży, która jest zarówno fizyczna, jak i duchowa. Piosenka ta, pełna melancholii i tęsknoty, zyskała uznanie zarówno wśród krytyków, jak i słuchaczy, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów artystki.

Deszcz i Wiatr: Obraz Przeszłości i Obecnej Trudności

Pierwsze wersy utworu – „Deszczem zacina wiatr / To obraz minionych lat” – od razu wprowadzają słuchacza w atmosferę smutku i nostalgii. Deszcz i wiatr, tradycyjne symbole trudności i burz życiowych, sugerują ciężar przeszłości, który wciąż wpływa na teraźniejszość. Obraz „minionych lat” sugeruje retrospekcję, analizę doświadczeń, które ukształtowały podmiot liryczny. Te dwa pierwsze wersy tworzą mocną wizualną i emocjonalną bazę, od której rozwija się cała piosenka. Wiatr, jako siła natury, często symbolizuje zmienność i nieprzewidywalność życia, a deszcz może reprezentować smutek, żal lub oczyszczenie.

Następujące po nich pytanie „Który to już mija dzień / Bezkresnej wędrówki mej?” natychmiast ukazuje poczucie zmęczenia i bezcelowości. Fraza „bezkresnej wędrówki” sugeruje długą, niekończącą się podróż, metaforę życia, w którym poszukiwania i zmagania zdają się nie mieć końca. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę z cykliczności, rutyny i zmęczenia, co prowadzi do refleksji nad sensem i celem tej wędrówki.

Siedem Mórz i Siedem Lądów: Symbolizm i Globalna Podróż

Kluczowa fraza utworu, „Siedem mórz, siedem lądów”, to silny symbol podróży i eksploracji. Siedem to liczba o głębokim znaczeniu symbolicznym w wielu kulturach i religiach, często reprezentująca pełnię, doskonałość lub uniwersalność. Siedem mórz i siedem lądów odnosi się do całego świata, sugerując podróż po całym globie. Może to być zarówno dosłowna podróż, jak i metaforyczna – poszukiwanie odpowiedzi, doświadczanie życia w pełni, podróż w głąb siebie.

Powtarzający się wers „W najdłuższą z wszystkich dróg” dodatkowo podkreśla trudność i wyzwania związane z tą podróżą. Sugeruje to, że droga, którą podmiot liryczny podąża, jest najtrudniejsza i najdłuższa ze wszystkich. W kontekście duchowym, może to odnosić się do walki człowieka z samym sobą, zmagania z pokusami i poszukiwania ostatecznej prawdy.

Zmęczony Światem Bóg: Odpowiedzialność i Poszukiwanie

Wers „Wysłał mnie zmęczony światem Bóg” dodaje utworowi głębi filozoficznej. Bóg, tutaj, nie jest tradycyjnym, wszechmocnym opiekunem, lecz postacią zmęczoną, znużoną światem i jego cierpieniem. Ta personifikacja jest intrygująca i kontrowersyjna. Sugeruje, że nawet siła wyższa może czuć ciężar ludzkich problemów i wyzwań. W tym kontekście, podróż podmiotu lirycznego może być interpretowana jako zadanie, test lub próba. Bóg jako ten, który zleca to zadanie, obarcza podmiot liryczny odpowiedzialnością za poszukiwanie, za mierzenie się z trudnościami świata.

Fiordy i Odkrywanie Siebie: Tęsknota za Ukojenie

Fragment „Nieś mnie / Na nieznanych fiordów brzeg / Bym mogła może tam / Odnaleźć się” wyraża pragnienie ucieczki i odnalezienia spokoju. Fiordy, piękne, lecz odległe miejsca, stają się symbolem schronienia i nowej możliwości. W tym fragmencie podmiot liryczny prosi o pomoc, by dotrzeć do miejsca, gdzie mogłaby „odnaleźć się”. To silne wezwanie do samopoznania, do znalezienia swojego miejsca w świecie, odnalezienia celu i sensu życia. „Odnaleźć się” oznacza zarówno fizyczne, jak i duchowe odzyskanie siebie, powrót do równowagi i harmonii.

Niebo i Śmierć: Przedwczesny Jęk

Następna zwrotka przynosi melancholię i dotyka tematu śmierci: „Tu niebo wydało cichy jęk / Wciąż za wcześnie / By ocalić mnie / Za wcześnie…”. Ten fragment jest przejmujący. Niebo, często kojarzone z boskością i nadzieją, wydaje jęk, co wskazuje na obecność cierpienia i poczucie przedwczesnej straty. Wyrażenie „za wcześnie” sugeruje pragnienie przedłużenia życia, uniknięcia śmierci. To bolesne stwierdzenie podkreśla kruchość ludzkiego życia i jego ograniczony czas trwania.

Mleczna Droga: Obietnica Nadziei i Transcendentna Metafora

Końcowe wersy utworu: „A jeśli długo mnie nie będzie / Zaginie o mnie słuch / Znajdziesz mnie na jednej / Z mlecznych dróg…” to obietnica nadziei i transcendencji. Mleczna Droga, galaktyka, staje się metaforą innego wymiaru, miejsca po życiu, wieczności. Podmiot liryczny daje do zrozumienia, że nawet jeśli zniknie z obecnego świata, to nadal będzie istniała, ale w innym wymiarze. To optymistyczne przesłanie kontrastuje z wcześniejszymi fragmentami o smutku i śmierci, dając poczucie ulgi i nadziei na dalszy ciąg egzystencji.

Strona Muzyczna: Melancholia i Napięcie

Muzyka do „Siedem Mórz Siedem Lądów” doskonale współgra z lirycznym przesłaniem. Charakterystyczny, delikatny głos Edyty Bartosiewicz, w połączeniu z minimalistycznym aranżem, tworzy atmosferę intymności i melancholii. Użycie klawiszy i gitary buduje napięcie i dodaje głębi emocjonalnej. Melodia jest subtelna, a jednocześnie sugestywna, idealnie oddając refleksyjny ton utworu. Przerwy i pauzy wokalne i instrumentalne budują suspens, pozwalając słuchaczowi w pełni poczuć emocje podmiotu lirycznego.

Kontekst Kulturowy: Lata 90. i Poszukiwanie Tożsamości

Utwór powstał w latach 90., okresie intensywnych zmian społecznych i kulturowych w Polsce. Transformacja ustrojowa, nowe możliwości i wyzwania wpłynęły na świadomość i wrażliwość społeczną. Piosenki Bartosiewicz często poruszały tematy osobiste, refleksyjne, a jednocześnie uniwersalne. „Siedem Mórz Siedem Lądów” wpisuje się w ten nurt, oferując słuchaczom przestrzeń do introspekcji i konfrontacji z własnymi emocjami. Piosenka oddaje ducha czasu, kiedy wiele osób poszukiwało swojego miejsca w nowej rzeczywistości, wciąż mierząc się z bagażem przeszłości.

Interpretacja Psychologiczna: Samotność i Poszukiwanie Sensu

Z psychologicznego punktu widzenia, piosenka ukazuje zmagania podmiotu lirycznego z poczuciem samotności i brakiem sensu życia. Jest to podróż w poszukiwaniu akceptacji, zrozumienia i wewnętrznego spokoju. Motyw „bezkresnej wędrówki” może być interpretowany jako metafora ciągłego dążenia do celu, który często pozostaje nieuchwytny. Prośba o „odnalezienie się” na „nieznanych fiordach” symbolizuje potrzebę ucieczki od codzienności i odzyskania poczucia własnej wartości. Utwór może odzwierciedlać wewnętrzną walkę z lękami, wątpliwościami i poczuciem zagubienia. Zakończenie z Mleczną Drogą sugeruje akceptację istnienia, wiarę w coś więcej, co pomaga przezwyciężyć strach przed nieznanym.

Nawiązania do Innych Utworów: Echa i Inspiracje

Motyw wędrówki i poszukiwania sensu obecny jest w wielu utworach Bartosiewicz. Można dostrzec pewne podobieństwa do jej innych piosenek, np. „Sen”, „Skłamałam”, gdzie również eksploruje tematy introspekcji, samotności i emocjonalnych zmagań. Styl Bartosiewicz, oparty na poetyckim tekście i minimalistycznej muzyce, wyróżnia ją na tle innych artystów. Zauważalna jest również inspiracja rockiem progresywnym i art-rockiem, co dodaje utworom głębi i złożoności. W twórczości Bartosiewicz widać wpływ takich artystów jak Kate Bush czy Tori Amos, z ich charakterystycznym stylem wokalnym i osobistymi tekstami.

Echa Filozoficzne: Egzystencjalizm i Poszukiwanie Boga

Piosenka rezonuje z filozofią egzystencjalizmu, która skupia się na wolności jednostki, odpowiedzialności za własne czyny i poszukiwaniu sensu w świecie pozbawionym uniwersalnych wartości. Przez motyw „zmęczonego światem Boga”, Bartosiewicz podważa tradycyjne koncepcje religijne, wskazując na problematyczne relacje między człowiekiem a siłą wyższą. Podmiot liryczny jest niejako sam na tej drodze, musi zmierzyć się z wyzwaniami, które stawia przed nim życie. Piosenka wzywa do refleksji nad kondycją ludzką, zachęca do samodzielnego myślenia i budowania własnego światopoglądu.

Wnioski: Ponadczasowe Przesłanie

„Siedem Mórz Siedem Lądów” to utwór, który wciąż rezonuje z odbiorcami dzięki uniwersalnym tematom i głębokiej symbolice. Piosenka jest wezwaniem do refleksji nad własnym życiem, zachętą do poszukiwania sensu i odwagi w mierzeniu się z trudnościami. Zastosowane środki stylistyczne, poetycki język i charakterystyczny głos Bartosiewicz składają się na dzieło, które pozostaje w pamięci i skłania do przemyśleń. Jest to piosenka o podróży, która nigdy się nie kończy, ale jest warta przebycia.

Podsumowanie: Trwała Wartość

„Siedem Mórz Siedem Lądów” jest przykładem sztuki, która przekracza granice czasu i kultury. To hymn o ludzkim poszukiwaniu, tęsknocie za spokojem i nadziei na odnalezienie siebie. Edyta Bartosiewicz stworzyła utwór, który nie tylko wzrusza, ale także prowokuje do refleksji, co czyni go jednym z najważniejszych utworów w jej bogatym dorobku artystycznym.

Tekst utworu

Deszczem zacina wiatr 

To obraz minionych lat 

Który to już mija dzień 

Bezkresnej wędrówki mej? 



Siedem mórz, siedem lądów 

W najdłuższą z wszystkich dróg 

Wysłał mnie zmęczony światem Bóg 



Nieś mnie 

Na nieznanych fiordów brzeg 

Bym mogła może tam 

Odnaleźć się 



Siedem mórz, siedem lądów 

W najdłuższą z wszystkich dróg 

Wysłał mnie zmęczony światem Bóg 

Tu niebo wydało cichy jęk 

Wciąż za wcześnie 

By ocalić mnie 

Za wcześnie... 



Siedem mórz, siedem lądów 

W najdłuższą z wszystkich dróg 

Wysłał mnie zmęczony światem Bóg 



A jeśli długo mnie nie będzie 

Zaginie o mnie słuch 

Znajdziesz mnie na jednej 

Z mlecznych dróg...

Informacje o utworze

Tekst: Edyta Bartosiewicz

Muzyka: Edyta Bartosiewicz

Rok wydania: 1998.0

Wykonanie oryginalne: Edyta Bartosiewicz

Płyty: Wodospady łez (CD 1998), Dziś są moje urodziny (CD 1999)